„Nowa Ziemia” to pierwszy tom trylogii Świat po wybuchu, pióra Julianny Baggott.
Książka, jak się łatwo domyślić z tytułu,
przedstawia świat po apokalipsie. Ostatnio mam trochę świra na punkcie tego
rodzaju książek, nie wiem dlaczego, ale podoba mi się taka wizja budowana
nowego świata, próby charakteru…
Ale do rzeczy. Główna bohaterka powieści,
Pressia ma już prawie szesnaście lat, a zamiast jednej dłoni głowę lalki, którą
trzymała w chwili Wybuchu i z którą w jego wyniku się stopiła. I tak miała szczęście
– mogła zostać Gruponem, Bestią czy Pyłem, czyli stopiona z innymi ludźmi,
zwierzętami lub ziemią, albo co gorsza – nie przeżyć Wybuchu.
Pressia żyje w okrutnym świecie, pełnym
nędzy, rozpaczy i niebezpieczeństwa, gdzie jedynym bezpiecznym miejscem jest
Kopuła, która przetrwała Wybuch. Do
której Pressia, tak jak inni Nieszczęśnicy, nie ma wstępu – przetrwali w niej
tylko Czyści, którzy schronili się w niej jeszcze przed Wybuchem.
Życie dziewczyny przewraca się jednak do góry
nogami, gdy poznaje Bradwella, ironicznego buntownika, który najbardziej na
świecie pragnie poznać dokładnie całą przeszłość, prawdę o Wybuchu, a następnie, uciekając przed OPR, wpada na
Patrigde’a, Czystego.
W książce jest dużo akcji, jedno wydarzenie
goni drugie, a wszystko jest delikatnie podszyte tajemnicą – dokładnie tak, jak
lubię najbardziej. Tajemnice, sekrety, no i jeszcze dużo gwałtownych
uczuć. Jest trochę miłości, według mnie
idealnie wyważona dawka, w dodatku
występują różne jej rodzaje. Oczywiście mamy tam miłość między chłopakiem a
dziewczyną, natomiast sporym zaskoczeniem dla mnie było to, że znaczącą rolę
odgrywała nie ona, lecz miłość w rodzinie – między dziećmi a rodzicami lub
między rodzeństwem. A miłość, której nastolatki tak oczekują, też jest, moim
zdaniem, trochę inna. I choć czuć ją, czytając książkę, to ciągle odczuwa się
jej niedosyt, gdyż nie jest ona głównym wątkiem opowieści.
Bohaterowie są bardzo zróżnicowani w
charakterze, oryginalni, jedyni w swoim rodzaju. Niektórzy z nich, na przykład
El Capitan, są tak realistyczni, że właściwie bez trudu potrafię wyobrazić ich
sobie w prawdziwym świecie. Zapałałam
prawdziwą miłością do El Capitana, Pressi, Helmuda a nawet wybuchowego
Bradwella. Patridge jest dość irytujący
i ciamajdowaty, ale właściwie co by to była za książka, gdyby wszyscy
bohaterowie byli dealni? Jedyną postacią, która wydawała mi się jakby wyprana z
ludzkości była Lyda. Wydaje mi się ona blada, słabo wykreowana. Nie widzę w
niej dominujących cech, właściwie praktycznie zupełnie jest ona pozbawiona
emocji, zaprojektowana tylko po to, by być zakochaną. Wydaje się, że autorka
nie miała pomysłu na jej postać. Jest to jednak chyba jedyny minus całej
książki, która naprawdę chwyciła mnie za serce do tego stopnia, że nie mogłam
zacząć czytać innej książki, wciąż byłam myślami przy kontynuacji serii.
Nie wiem jak wy, ale ja uwielbiam takie
książki, które zaprzątają ci myśli, gdziekolwiek nie jesteś i czegokolwiek nie
robisz. To uczucie, gdy tęskniłam za „Nową Ziemią” przypomniało mi te cudowne
czasy, gdy sto procent mojej uwagi skierowane było w stronę Harry’ego Pottera.
(Teraz o Harrym myśli tylko pięćdziesiąt procent mnie xD)
.
Stworzyłam
własne kryteria oceniania, każda książka może zdobyć maksymalnie dziesięć
punktów, za różne rzeczy, takie jak np. fabuła, bohaterowie czy sposób
przedstawiania świata. Jedynym punktem, który muszę odjąć tej książce jest
niestety ten za bezbarwną, irytującą Lydę i delikatnie irytującego Patridge’a,
co robię z żalem, gdyż, jak pisałam wyżej, do innych bohaterów pałam miłością
absolutną. Dlatego ostateczna ocena książki to
9/10.
